Het is maar weinig voetballers gegeven om definitief door te breken in het profvoetbal. Naast het hebben van talent, moet je ook mentaal sterk én gedisciplineerd zijn. Eén van de voetballers die het niet heeft gered is Marijn Wijkhuijs. Vanaf zijn negende stond zijn leven in het teken van het voetbal, maar nu focust hij zich op zijn carrière als leerkracht.
"Op mijn negende ging ik naar JVOZ, vanaf dat moment stond voetbal bij mij op nummer één." FC Twente had destijds een samenwerking met de Zeeuwse club waardoor Wijkhuijs als jongeling de overstap maakte naar FC Twente. "Als kind word je opgehemeld, maar na Twente is het eigenlijk alleen maar minder geworden", zo vertelt hij in gesprek met Daniel Wissel van
PZC.
Bij FC Twente ging het echter niet zoals gewenst. "Mentaal was ik niet sterk genoeg om te slagen. Andere dingen waren ook interessant. Geen spannende dingen, maar gewoon weekendjes weg of op skivakantie." Ook de discipline die hoort bij een profvoetballer ontbrak.
"In het weekend ging ik liever naar huis, dan dat ik in het krachthonk zat. Als mens ben ik er gewoon niet zo voor gemaakt, denk ik. Ik vond het ook wel ‘prima’ om wissel te zitten, ik genoot van het team en de gezelligheid. Dat was voor mij wel een duidelijk signaal."
Dat hij nu leraar is, is toch wel een beetje bijzonder. "Als jong gastje had ik een hekel aan school, voetbal was alles. Maar toen mijn droom als profvoetballer in duigen viel, merkte ik pas hoe belangrijk het is. In het lesgeven heb ik echt een nieuwe passie gevonden. Dan speel ik liever op een lager niveau, daar heb ik vrede mee."