‘Ik kan het niet geloven, ik kan het niet geloven’, mompelde Joop Munsterman met dikke tranen in de ogen toen FC Twente op 3 mei 2010 kampioen werd. Hoe zou de voormalige goeroe van de club afgelopen zondag naar de wedstrijd tegen Vitesse gekeken hebben? Zou hij thuis voor de buis diezelfde woorden gemompeld hebben? Zou hij andermaal huilend naar de laatste minuten van de wedstrijd gekeken hebben? Of voerde bij hem net als bij driekwart Nederland een kwalijk soort leedvermaak de boventoon?
Dat soort vragen kwamen in mij op, zondagmiddag. Hoe zat Jan van Halst erbij daat op de eretribune van Vitas, de man die in 2017 veel te veel hooi op de vork nam door twee forse directiefuncties op zijn nek te nemen? Hij zag daar in Arnhem net als iedereen hoe het elftal kort voor de rust door een zondagsschot van Serero tijdens de wedstrijd al degradeerde, want het wegwerken van een achterstand was niet besteed aan dit elftal. Afgezien van de zeer matige technische en tactische kwaliteiten, was dit FC Twente ook mentaal nog eens heel erg zwak.
Zat GJ Verbeek in Dalfsen met het schaamrood op de wangen naar de wedstrijd te kijken? Hij zou de redder zijn, toen Van Halst René Hake wegstuurde, maar wist merkwaardigerwijs met al zijn ervaring bij de FC-selectie de juiste snaar niet te raken.
En hoe zat Hake te kijken naar een groot aantal ex-pupillen van hem, die in een paar maanden tijd het voetbal verleerd leken te zijn? Hij zal volgend seizoen met Cambuur (vrijwel zeker) terugkeren naar de Veste. Wellicht zal hij zich dan nog steeds verbazen over wat daar na zijn vertrek allemaal gebeurd is.
En Gerald van den Beld of Aldo van der Laan en na hem Hein Trebbe, mannen die bij het saneren rücksichtslos essentiële delen van de FC wegsneden zoals de scouting. Hoe bekeken zij het echec?
En Gerald van den Beld of Aldo van der Laan en na hem Hein Trebbe, mannen die bij het saneren rücksichtslos essentiële delen van de FC wegsneden zoals de scouting. Hoe bekeken zij het echec?
Dat soort vragen gingen door me heen toen na de wedstrijd de spelers en al die fans rouwden om het trieste lot dat de prachtige, imposante club die FC Twente heet, overkomen was.
Net als de huidige directeur Velderman en andere Twente-mannen die ik sprak, gingen de gesprekken gisteren alweer voorzichtig over de toekomst. De naam Fred Rutten viel tig keer. Zou de leiding inderdaad bezig zijn met zijn terugkeer naar de club? Het is te hopen dat hij de leiding in handen krijgt. Zeer ervaren, groot netwerk, kind van de club, geliefd bij de meeste FC’ers.
‘Ik kan het niet geloven’, mompelde Fred toen hem daar in het verre Haifa de jobstijding bereikte dat de FC definitief geland was in de kelder van het vaderlandse profvoetbal.
Gijs Eijsink
Twente Sport
Twente Sport
Foto: Pro Shots
[ligatus]
[ligatus]
Loading
